Η παρακληση ενος εγκλειστου για τον κ. Μητσοτακη

delete_post Πατήστε εδώ αν επιθυμείτε την αφαίρεση του άρθρου

Η παράκληση ενός έγκλειστου για τον κ. Μητσοτάκη

Μας λείπουν εκείνοι που φεύγουν μόνοι, χωρίς κανείς δικός τους να ακούσει την τελευταία λέξη και να δει την τελευταία χειρονομία, μέσα στην αγωνία των ΜΕΘ. Μέσα στην ανωνυμία της αριθμητικής. Κατέληξαν άλλοι δύο...
Χωρίς όνομα, επώνυμο, συγγενείς που τους κλαίνε, γλάστρες που περιμένουν μέσα στα τρία τετραγωνικά της βεράντας το πότισμά τους, βεράντες που..
περιμένουν να ακούσουν το χειροκρότημά τους. Μας στοιχειώνει η τελετή της στατιστικής. Ένας εβδομηντάχρονος κι ένας ογδοντάχρονος. Και το άθροισμα της απώλειας -11-12-13-17...
Μας λείπουν οι απλές χαρές της καθημερινότητας των καθημερινών ανθρώπων. Το χαμόγελο του καφέ στο καφενείο ή στην καφετέρια, η μικρή περιπέτεια της άνοιξης στο πάρκο -απαγορεύονται οι σκύλοι-, η στυφή καλημέρα με τον στυφό γείτονα, η αθέλητα τρυφερή ματιά στα μαλλιά, τις πλάτες και τις τσάντες των παιδιών που φεύγουν το πρωί για το σχολείο.
Μετράμε μόνο βήματα από την κρεβατοκάμαρα στο μπάνιο, από το μπάνιο στο καθιστικό, από το καθιστικό ...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Σχολιαστε αυτο το post